Hidraulično razbijanje kamena

 


Posljednjih desetljeća mogućnosti bušenja razvile su se do nesagledivih razmjera. Primjerice, najdublja bušotina doseže čudesnu brojku od preko 10.000 metara, a strojevi imaju sve veće mogućnosti koje uistinu fasciniraju.

Kod većine kamenih materijala pretežno se koristi udarno bušenje na tlak od 5.000 bara i riječ je o najstarijem načinu bušenja udaranjem dijetla o dno. Bušilice stalnim intenzivnim udarima lome kamen na male čestice, a udarno djelovanje ovisi o dubini i promjeru bušenja.

Krajem 19. stoljeća razvija se rotacijsko bušenje koje se zasniva na abrazivnom efektu svrdla koje, rotirajući se u bušotini, drobi kamen. Na sličnom principu funkcionira i rotacijsko rezanje, s tom razlikom da svrdlo kameni materijal ne drobi, nego ga reže.

Takav sustav bušenja posebno je učinkovit pri iskopima u mekšim kamenim materijalima s čvrstoćom na tlak do 1.500 bara. S druge strane, dijamantnom bušenju se pristupa prije svega kada je potreban uzorak tla iz bušotine. Za bušenje se koriste prstenasta, odnosno dijamantna svrdla.